3/3 Orange

Κάποιοι άνθρωποι πεθαίνουν με φρικτούς πόνους. Ο πατέρας μου πέθανε από καρκίνο του χοληδόχου πόρου. “Είναι ένα σωληνάκι στο συκώτι” λέει η μάνα μου σε όσους παίρνουν αμήχανο ύφος. Αν είμαι δίπλα της, τη συμπληρώνω: “Ανήκει στους υπατικούς καρκίνους. Ο χοληδόχος πόρος συνδέει το ήπαρ με τη χολή.” Την απορία τους, διαδέχεται η έκπληξη: “Μα γίνεται καρκίνος κι εκεί;” Η απάντηση δίνεται με μια χειρονομία, ένα κούνημα του κεφαλιού, ένα τράβηγμα των χειλιών, ένα χαμόγελο συμπόνειας – στοργή για όλα τα ξένα σημεία, όλα τα ξένα σώματα, όλους τους ξένους ανθρώπους. Συναίσθηση ότι όλοι, όσο διαφορετικοί, μοιραζόμαστε κάτι κοινό. Αν δεν είναι η αρρώστια είναι ο φόβος της. Και είναι και η ανάγκη, μια ανάγκη κοινή κι αυτή για όλους: η ζωή. Η ρίζα της ανάγκης, διάβασα κάπου, είναι η κατανόηση. Μου λένε “Ζωή, αν με χρειαστείς…”, “Ζωή, λυπάμαι” και το εννοούν. Με ρωτάνε “Ζωή, είσαι καλά;” και περιμένουν απάντηση. Η αρρώστια σου δίνει ελπίδα. Ανάθεμα στον άρρωστο που δεν ευχαριστεί για την αρρώστια του. Η αρρώστια σου δίνει κι άλλα πράγματα. Σου δίνει χρόνο. Το λεπτό είναι λεπτό, η ώρα ώρα κι εσύ είσαι παρών. Δεν πηγαίνει πια ο κόσμος, δεν τρέχουν οι άνθρωποι, δεν βιάζεσαι να προλάβεις τη μέρα σου. Τα όνειρα, παραμένουν όνειρα, αλλά όχι απαραίτητα δικά σου. Επιστρέφουν εκεί απ’ όπου τα δανείστηκες: τη τηλεόραση, τις σελίδες των περιοδικών, το απέναντι διαμέρισμα. Πριν τη διάγνωση, οι φιλοδοξίες μου χωρούσαν στη τσέπη, σ’ ένα κάδρο στο τοίχο και σ’ ένα τίτλο στη πόρτα του γραφείου μου. Οι σκέψεις μου, αχνές, περιεργάζονταν τις επιθυμίες μου δίχως ίχνος ζωντάνιας. Αισθανόμουν την απουσία ενός ουσιαστικού, υψηλού στόχου και συνάμα την ισοπεδωτική παρουσία του εγωισμού μου, που υπονόμευε την ισορροπία στο σύμπαν. Κάθε μέρα που περνούσε ήταν χρήσιμη σε μένα, μα ανίκανη για όλους τους άλλους. Κι έπειτα, ένα μεσημέρι, κι ενώ σκεφτόμουν απορημένη “τι κάνω εγώ εδώ;” η μάνα μου γύρισε από το νοσοκομείο. “Ο πατέρας σου έχει καρκίνο”. Στεκόμασταν όρθιες στο διάδρομο του σπιτιού, η μία απέναντι στην άλλη. Ο παππούς μου είχε πεθάνει από καρκίνο του ήπατος όταν ήμουν ακόμα παιδί. Σκέφτηκα “αποκλείεται να είναι τόσο άσχημα”. “Τι είπε ο γιατρός;” ρώτησα με την προσμονή μιας καταπραϋντικής απάντησης. “Μήνες”. Άτοπο. “Είναι σίγουρος;” ρώτησα. “Ναι. Είπε μήνες.” Αυταπόδεικτο αξίωμα. Πάντα μου άρεσαν τα μαθηματικά. Όταν ήμουν έξι χρόνων, νόμισα ότι επινόησα τη διαίρεση. Η ιατρική μοιάζει με τα μαθηματικά. Όλοι οι θάλαμοι των νοσοκομείων είναι γεμάτοι θεωρήματα που περιμένουν απόδειξη. Τα αξιώματα, είναι συνήθως στο υπόγειο, στο σκοτεινό διάδρομο που γράφει “Νεκροτομείο”. Είπα στη μάνα μου “Τι ξέρει ένας γιατρός; Θα πάμε σε άλλους.” Ήμουν αποφασισμένη να αποδείξω ότι ο πατέρας μου δεν ήταν αξίωμα.

Προσπάθησα μα δε τα κατάφερα. Θέλω να προσπαθήσω ξανά.

Θέλω να προσπαθήσουμε μαζί.

Πιστεύω ειλικρινά στην ουσιαστική βοήθεια που μπορεί να προσφέρει ο λόγος σε έναν άρρωστο άνθρωπο και σε όσους αντιμετωπίζουν τις καθημερινές δυσκολίες δίπλα του. Τα χιλιάδες μηνύματα στο blog της Αμαλίας, μόνο βάλσαμο μπορούσαν να είναι για την ψυχή εκείνης και των αγαπημένων της. Κι αν, για λίγο, καταφέραμε να καταπραύνουμε τον πόνο ενός βασανισμένου ανθρώπου με τα λόγια μας σ’ ένα blog, μπορούμε να φτερώσουμε κι άλλες ελπίδες με μια οργανωμένη προσπάθεια.

Θέλω όλοι να πούμε μια λέξη: «Κουράγιο». Θέλω να λέμε «κουράγιο» κάθε μέρα σε όλους όσους πάσχουν από καρκίνο, σε ένα forum που θα απευθύνεται σ’ εκείνους.

Σκοπός του forum θα είναι η ηθική υποστήριξη, στα πλαίσια του εφικτού και μέσα στα ανθρώπινα μέτρα. Ζητώ τη συμμετοχή όλων.

Το τεχνικό κομμάτι (δηλαδή την εγκατάσταση, την λειτουργία και την διασύνδεση των εφαρμογών, καθώς και τη στοιχειοθεσία των γραφικών του βασικού interface) θα αναλάβω εγώ.

Για τη διασφάλιση της ομαλής λειτουργίας του forum θα χρειαστούν moderators. Αν νομίζετε ότι μπορείτε να βοηθήσετε, συμμετέχοντας ως moderator ή με κάποιο άλλο τρόπο, αφήστε μου το μήνυμά σας.

Βασικό μου μέλημα είναι η διατήρηση της μνήμης της Αμαλίας και της πίστης της ότι μέσα από το Internet μπορούμε να δώσουμε ένα μήνυμα:

Ε, εσύ που διαβάζεις! Έχω ένα μήνυμα για σένα.

Θέλω να πεις μια λέξη.

Πες «κουράγιο».

Πες μονάχα τη λέξη «κουράγιο» και το «ευχαριστώ» θα ανταποκριθεί. Θα έρθει και θα μείνει για πάντα στο σπίτι σου.

Διαβάστε ακόμα: Ένα αργοπορημένο δώρο στην Αμαλία , Η συνεισφορά του metablogging.gr στη κινητοποίηση της 1ης Ιουνίου , Δεν άνθισαν ματαίως τόσα σχόλια

Technorati Tags: cancer, πρωτοβουλία, υποστήριξη, ΑΜΑΛΙΑ ΚΑΛΥΒΙΝΟΥ, δραστηριοποίηση, καρκίνος