3/3 Orange

Είδα για πρώτη φορά τον πίνακα “Μπλε 2” (Blau II) του Χουάν Μιρό σε μιά έγχρωμη εκτύπωση που μου έφερε ένας συνεργάτης στο γραφείο. Συνεργάτη δεν τον λες ακριβώς, αλλά έτσι λένε στα ατελιέ τους ενδιάμεσους που αναθέτουν το έργο και μιλάνε εκ μέρους του πελάτη. Ο συνεργάτης λοιπόν, ήθελε να γίνει το site του όπως ο πίνακας του Μιρό. Δηλαδή, ο πελάτης ήθελε, και ο πελάτης έχει πάντα δίκιο. Κι αυτό το ακούς συχνά στα ατελιέ.

Κοίταξα ανήσυχη την εκτυπωμένη φωτογραφία. “Θέλετε και τα συννεφάκια;” ρώτησα.

- Δεν είναι συννεφάκια! Βοτσαλάκια είναι! απάντησε η απωρημένη φωνή του εμβρόντητου συνεργάτη, που προφανώς ήξερε το έργο του Μιρό πολύ καλύτερα από μένα.

Έχουν περάσει σχεδόν δέκα χρόνια από εκείνη την πρώτη μου γνωριμία με τον Ισπανό καλλιτέχνη. Το site το φτιάξαμε. Ίδιο, ολόιδιο με το “Μπλε 2”. Δηλαδή, όχι ακριβώς. Έβαλα τη γραμμή δεξιά για να χωρίζει το μενού από το κυρίως περιεχόμενο. Και δεν έχει περάσει μέρα που να μην παρακαλάω την ψυχούλα του Μιρό να με συγχωρέσει γι’ αυτό που έκανα.

Καθώς μιλώ για τον… Μιρό, να σας πω ότι δεν κατάλαβα ποτέ αν ήταν στ’ αλήθεια βοτσαλάκια ή συννεφάκια. Το τρίπτυχο “Blau ΙΙ – ΙΙΙ” έμαθα αργότερα, είναι επηρεασμένο από το ρεύμα του αφηρημένου εξπρεσσιονισμού: “(…) time, space, orbits, but also microcosms invinsible to the eye suggest themselves.” γράφει ένα από τα βιβλία που υπογράφει η ιστορικός τέχνης, Janis Mink. Ο συνεργάτης έβλεπε βοτσαλάκια, εγώ συννεφάκια και η συγγραφέας… space debris. Είναι η ανθρώπινη τάση του ανθρώπου, ν’ αναζητά και να ανασυνθέτει νοήματα σύμφωνα με τα χαρακτηριστικά και τις ιδιότητες των πραγμάτων που γνωρίζει. Και οι τρεις γνωρίζαμε διαφορετικά πράγματα.

Αυτή τη διαπίστωση έκανα, ότι δηλαδή δεν υπάρχει μιά φόρμα, ένας κοινός τρόπος μεθόδευσης της σκέψης. Σκεφτόμασταν όλοι διαφορετικά κι αυτό με ευχαρίστησε. Τα ιδιαίτερα γνωρίσματα που αποδίδουμε στα πράγματα γύρω μας και ο μοναδικός τρόπος με τον οποίο κάθε ένας από εμάς συλλαμβάνει ακόμα και τις απλές έννοιες, είναι ότι πραγματικά υποστυλώνει το οικοδόμημα που ονομάζουμε “Πολιτισμό”, τον κόσμο μας και κάθε δημιουργική δραστηριότητα. Η πνευματικότητα και η γλώσσα πλουτίζουν με κάθε διαφορετική ερμηνεία και κάθε νέα σκέψη που βρίσκει πεδίο έκφρασης. Κάθε σκέψη και ένας άνθρωπος. Κάθε άνθρωπος και ένα μοναδικό κομμάτι στο ποικιλόμορφο ψηφιδωτό του κόσμου μας!