3/3 Orange

“Μα γίνεται πιό οδυνηρό το δικό μου
ξέσκισμα που τοιμάζω
για να πω το λόγο δικό μου”

Ζωή Καρέλλη (1973)

Το 1913, o Alvin Langdon Coburn, ένας Αμερικανός φωτογράφος ρώτησε: «Γιατί ο καλλιτέχνης να μη σπάσει τις καταπονημένες συμβάσεις… και να απαιτήσει την ελευθερία έκφρασης που οποιαδήποτε τέχνη πρέπει να έχει για να είναι ζωντανή;» Η ερώτηση υπογραμμίζει τη σταθερή ανάγκη του καλλιτέχνη για νέους τρόπους έκφρασης, είτε είναι φωτογράφος στα 1900 είτε συγγραφέας το 2009. Τόσο το οπτικό (φωτογραφία, ζωγραφική) όσο και το γραπτό (συγγραφή) λεξιλόγιο, απεικονίζουν τις σημαντικότερες πτυχές της καλλιτεχνικής έκφρασης. Αυτός είναι και ένας διαρκής πειρασμός για κάθε δημιουργικό άνθρωπο που επιδιώκει να συλλάβει μια άποψη του κόσμου σύμφωνα με την αντίληψη που έχει για την πραγματικότητα.
Μερικές από τις δυναμικότερες και πιο ριζοσπαστικές καλλιτεχνικές αναπαραστάσεις βρίσκουμε στις λέξεις. Η συγγραφή είναι η πιό αναπαραστατική τέχνη από όλες: Οι λέξεις γεννούν τις πολιτικές ιδέες και τις κοινωνικές μεταρρυθμίσεις και τις ιδεολογίες. Ποιός δεν θα ήθελε να είναι μέρος μιάς επανάστασης;

Όπως μιά πολιτική αφίσα, το βιβλίο που διαβάζω αυτόν τον καιρό μιλά ριζοσπαστικά. Εξίσου ριζοσπαστικές είναι και οι κυρίαρχες ιστορικές περιγραφές. Πρόκειται για την Αντιγνώση της Λιλής Ζωγράφου:

“Παντού, σ’ όλα τα γραφτά μου, συμβαδίζουν η απορία με την αγανάκτηση, για να καταλήξω κάθε φορά στο ίδιο: Πως βασικό αίτιο της αθλιότητάς μας είναι η εσκεμμένα προσφερόμενη ημιμάθεια και η συνέπειά της, η ανικανότητά μας να ερμηνεύσουμε τη στασιμότητά μας εκεί: στην αμάθεια”.